Zachter in beweging met Zelfcompassie ❤︎
Uiteindelijk komt veel gewoon goed. Hoe kan het dat we ergens zo tegenop kunnen zien? Dat je gedachten rondjes draaien of weglopen? Dat je hart zich sluit en je lichaam verstart en gespannen aanvoelt? Herken je dit ook?
Ik ben dapper, en veel mensen denken dat ik geen angst ken. Maar dat klopt niet. Ik volg mijn gevoel, dat moet kloppen. Ik volg mijn Storytelling Bird, mijn persoonlijk proces, dat ook diepe dalen kent. Ik kan goed meebewegen met de grote thema’s in mijn leven.
Maar soms is het dagelijkse mij ineens teveel. Dan breek ik, verstar ik, klappen mijn gedachten en produceert mijn autonome zenuwstelsel stoom. Ik kom dan nauwelijks in beweging en heb dan aanmoediging nodig. Een uitnodiging van mezelf aan mijzelf om door te gaan, of van iemand die mij dierbaar is. Een zachte blik dat ik goed ben zoals ik ben, een troostend woord wat mij weer meeneemt. Een zoen of schouder die mij steun geeft.
En dat alles, in een klein maar voor mij lastig moment. Vandaag ging mijn (door mijzelf opgeknapte) studio overhoop. Althans zo voelde het. De vloer kwam ophoog en er moest worden gezaagd 😱. Ik merkte op wat er gebeurde bij mij en oordeelde. Heel hard, daar was mijn Ninja weer. Maar ik heb hem weggestuurd.
Optiefen en wel nu!
Alles staat weer netjes op zijn plek, en de vloer is weer prachtig. Wat een gezellige ruimte is het geworden, ik ben er trots op. Ik liep naar de voordeur, om te kunnen glunderen van blijdschap met mijn eigen ruimte. Dat maakte me rustig! Dit is de voordeur, en als je hem opent dan stap je in geborgenheid en kalmte.